Mijn andere baan

Ik ben coach, ben zzp’er, heb net een eigen bedrijfje opgestart. Ik heb me erin geschoold en bekwaamd, vraag geld voor wat ik kan bieden en stop na een bepaald aantal uren werk. Een echte baan.

Maar ik heb nog een baan. Eentje waar ik niet voor ben opgeleid, waar niemand komt kijken of ik wel aan de bepaalde eisen voldoe, eentje waar ik elke dag maar weer een beetje uitvogel hoe ik het aan moet pakken. Moederschap, noemen ze dat.

Aron is mijn zoontje van 8 maanden. Hij houdt wel van eten en niet van slapen, ontdekt net dat mama ook weg kan gaan en durft er nog niet op te vertrouwen dat mama ook weer terugkomt. Oh, en Aron is thuis, want de opvang is dicht.

Het is voortdurend balanceren: Aron leidt me af van mijn werk en mijn werk leidt me af van Aron. Doe je het ooit goed, daar ergens in het midden? Ik vind het maar pittig, die lockdown.

Dus schraap ik geplette banaan van de kinderstoel, peuter te grote broodkorstjes uit zijn mond, verschoon luiers en zing liedjes. Het is zo alledaags en weinig opzienbarend dat ik bijna vergeet hoe belangrijk het is. Ondertussen doe ik, zo goed en zo kwaad als het gaat, wat aan dat andere werk. En voor ik het weet, is er weer een dag voorbij.

‘s Avonds leg ik het allerkostbaarste wat ik heb op bed, kus zacht zijn blonde hoofdje en denk: Mijn andere werk, dat is niet af. Maar ik heb wel geïnvesteerd in de volgende generatie. Liefde gegeven en fundamenten gelegd. Het was een goede dag.

Soms kun je ook op een andere manier naar dingen kijken. Vanuit een andere invalshoek, in een groter perspectief.

Nu gaat dit over moederschap. Maar je kunt dit toepassen op elke baan en situatie. Hoe kun jij met een andere bril naar je baan, je taak of je rol kijken? Wat is het nog meer, naast wat je op het eerste gezicht ziet?